04-01 2011 | 04:18 | Door: Anke Welten / Zorg en Welzijn

De toename van armoede heeft volgens kenners weinig te maken met de crisis, maar met een te laag sociaal minimum en een moeras aan maatregelen. ‘Een verkeerd kruisje op een formulier en je hebt binnen een paar maanden duizenden euro’s schuld.’

Vanmiddag nog, bij het boodschappen doen, werd Carla van der Vlist aangeklampt door een oude bekende. De vrouw in kwestie had via een uitzendbureau gewerkt, maar onlangs een vast dienstverband aangeboden gekregen, voor minder uren. Met haar nieuwe salaris kon zij haar energierekening niet meer betalen. ‘Of ik haar kon helpen.’

Van der Vlist, projectmanager bij Kerk in Actie namens de Protestantse Kerk in Nederland, was een van de initiatiefnemers van het onderzoek Armoede in Nederland 2010. Dat onderzoek, naar hulpverlening door kerkelijke organisaties, bevestigde op schrikbarende wijze wat de kerken al vermoedden: in twee jaar tijd is het aantal mensen dat de protestante kerken benaderde met een verzoek om materiële hulp meer dan verdubbeld, van 7.263 in 2007 naar 15.852 in 2009. Ook bij de katholieke kerken nam het aantal hulpverzoeken flink toe: van 9.809 aanvragen in 2007 naar 11.911 in 2009.

‘Natuurlijk heeft deze toename ook te maken met de economische crisis’, zegt Van der Vlist. ‘Veel mensen zijn hun baan kwijtgeraakt en er daardoor in inkomen op achteruit gegaan. Maar uit ons onderzoek blijkt dat de mensen die het het allermoeilijkst hebben uit dezelfde groepen komen als vijf jaar geleden: eenoudergezinnen, mensen zonder betaald werk, chronisch zieken, alleenstaanden tot 65 jaar en niet-westerse allochtonen.’

Uit de laatste cijfers van het Sociaal en Cultureel Planbureau blijkt dat de armoede in 2009 opnieuw is toegenomen. In 2009 leefde 6,2 procent van de Nederlanders, 971.000 personen, in een huishouden met een besteedbaar inkomen onder de lage-inkomensgrens. Totaal 352.000 mensen verkeren al vier jaar of langer in die situatie. ‘De vele maatregelen om armoede te bestrijden hebben dus geen effect gehad’, concludeert Van der Vlist. ‘Het fonds dat kerken ter beschikking hebben voor noodhulp, wordt nu vooral voor structurele hulp gebruikt.’